พุธ, 21 พฤศจิกายน 2007
...มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย
...เราหลั่งน้ำตา ถั่งไหลเพื่อทดแทนความสะท้านวูบในหัวใจ
..."ฉันไม่อาจเป็นอยู่ในสถานะนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้รักเธอ"
...ฉันตอบและตอบแทนสิ่งนั้นที่เธอให้มา-ขอบคุณ
...เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย ภาพตัวฉันที่นั่งจมกับการดีดสะท้อนกลับมาของความจริง จึงเป็นการแตกสลายความเศร้าในตัวเองให้เป็นน้ำตา
...เมื่อหันไปมองโลกใบของคนอื่นบ้าง
...หญิงชายคู่นั้นผู้สูญเสียลูกไปและไม่อาจคว้ากลับมาได้ หญิงนั้นอาจจะข้ามห้วงของการเสียใจผ่านเลยไปแล้ว เหลือเพียงการดำรงเพื่อประคองการดำเนินลมหายใจให้ยังคงมีอยู่ต่อไป ตราบที่ยังไม่ขาดห้วง สะบั้นลง ตามแรงเหวี่ยงของสัจธรรม
...ชายนั้น เป็นได้แค่เศษคนที่ไร้ซึ่งการสานต่อยอดของชีวิต จมอยู่ใต้ปีกร่มเงาของความเศร้ากำสรด ปิดกั้นรูจมูกหายใจตัวตนด้วยการทับถมลงไปของอดีตที่ไร้ประโยชน์ทั้งเพ
...เด็กสาวอีกคนนั้น ยินยอมเดินย้อนศรกลับไปสู่จุดเริ่มต้น แม้ว่ามันจะหมายถึงการทลายลงของทุกสิ่งอย่าง
...จากจุดสุดท้าย ฉันต้องเริ่มต้นยังไง
...เมื่อความรักคือสิ่งทำให้เราได้ยิ้มน้อย ๆ โอบกอดไหล่เราเคียงกาย ก้มจูบจากแรงดึงดูดที่ขับออกมา อ้าแขนรับเพื่อให้เราได้ซุกตัว ไม่จำเป็นต้องมีคำเฉพาะมานิยามจำกัดมันว่าอะไร ไม่จำเป็นจริง ๆ
...เพราะไม่ว่าคำนั้นจะคืออะไร มันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้รักฉัน เพราะในสิ่งนั้นมีความจริงอยู่ตั้งมากมาย
...เพราะมีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย สิ่งที่ความรักได้ผลักตัวให้ทำลงไป แม้เมื่อเกิดบางสิ่งที่วิ่นแหว่งกับก้อนชีวิตไปบ้าง มันอาจจะทำให้ประทับจำความเจ็บปวดลงบนพื้นที่ความทรงจำอยู่บ้าง แต่มันไม่สามารถสั่นคลอนสลัดหลุดสิ่งใดออกไปได้ ความรักเมื่อเคยเกิดขึ้น มันก็จะยังคงดำรงอยู่
...เมื่อตัวเอกนั่งพูดคำว่า ขอบคุณ ในตอนจบปะปนพร้อมน้ำตาให้กับเธอ เธอคือผู้นำของขวัญบางอย่างมาเติมบางเสี้ยวของชีวิตฉันให้เต็ม
...นี่คือบทสรุปที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นยังไง-ขอบคุณ ไม่ต่างกับคำว่า ไม่ว่าฉัน/เธอจะเป็นยังไง-ฉันรักเธอ
...อีกไม่กี่วันปฏิทินปีนี้จะผ่านเลยไปและหมดอายุตลอดกาล เราเดินทางไปกับวันข้างหน้าตลอดเวลา หยิบฉวยอะไรไปไม่ได้
...แต่ทุกครั้งที่สายลมพัดพาความเย็นมาปะทะผะผิวความรู้สึกช่วงปลายปี ฤดูของแสงสีไฟร้อนเย็นละลานตา ห้วงลึกที่คนอย่างฉันอ่อนแอที่สุด ฉันรู้ดีว่าเธอก็ไม่อาจหลุดไปกับกระแสเวลาใด...เฉกเช่นฉัน กับคืนอันเป็นนิรันดร์
...นี่คือหนังที่ฉันร้องไห้สะเทือนหัวใจอย่างเป็นสุขค่ะ "รักแห่งสยาม"
|
